تو که بهترینی

تنهاييم را در پشت پرده هاي غرورم مياويزم

 و هر از گاهي نگاهي نا از سر تنهاييم به تو مي كنم

 به ياد سالهاي  پيشين

 من بودم و تو 

 و باغي پر از عطر اقاقيا

 تو بودي و من پر از پرواز فاصدكها

و يادگاري بر تنه ي درختان باغمان

 بعد از سالها هنوز پا برجاست

 نامت همراه نا مم بر روي درخت

 ارام و اسوده بر دور دستها نگاه مي كند

تا شايد دوباره دستان گرمت نوازشش كند

 روزي كه بر ان نامم را حك كردي به ياد مي اوري

گفتم ازارش نده گفتي مي نويسم تا يادگار بماند

 شايد روزي من نباشم و تو باشي

 به يادم مي ماني؟

و نوشتي نامم را بر جان درخت

 وبعد نامت را

 و بعد از سالها

 نامت سبز سبز است 

 و نامم در كنار تو زنده است

هنوز جاي دستانت گرم گرم است

و من دستانم را در جاي دستان گرمت قرار ميدهم

 وبه  يادت گريه مي كنم

 اي كاش دوباره زنده مي شد ان زمان 

 دوران پاك كودكي

ابرهاي بي باران تمام وجودم را احاطه كرده بودند

و زمين خشكيده ي وجودم در حسرت يك قطره باران

 چشمانم به راهي بي پايان

 و دستانم به سويي گشوده

 تا شايد عطشم را با جرعهاي اب سيراب كنم

اما اين طوفان و ابر تنها غمي بود جانكاه

در پس اين اسمان كبود

 تنها روياي ريزش رحمت باران بود

 و چقدر دلخوش بودم به ريزش اين باران

 ناگاه طوفاني شدم

 صاعقه اي در درونم جهيد

به وجد امدم و سمائ را در اين برهوت اغاز كردم

 چرخيدم و رقصيدم

 گردبادي  شدم هراس انگيز

 نه از بهر خود

از براي ابرهاي خاكستري

 دورشان كردم

 و ناگهان باريد انچه مي خواستم

 ريزشي از جنس ابريشم

نرم و خوش اهنگ و لطيف

 بر تمام صحراي خشكيده ام

و دستانم دوباره زنده شدند و شعر زندگي سر از زمين در اورد

 و شكوغه هاي سپيد ايمانم دوباره جوانه زد تا به ثمر نشيند

اي ابرهاي پر بركت بباريد  بر اين جان خسته

 شايد دوباره غزلهاي شوريدگيم جاري شود در اين فضا

 شوريدگي از بهر تو اي ستاره ي بي انتها

 وقتي كه دوباره مرا باز خواندي به اين هوا

 كاش هواي حوا به سرم  نمي زد

 كاش شيدايي فرهاد بود و تنها شيرينش

 كاش مجنون مي ماند و ليلي

 و اي كاش ...............

 نه حتما

با ليه هاي برا ن و سوزان عشق،چشمان شيطان نفس را كور مي كنم

تا ابرهاي سياه تباهي از سر راهم كنار روند  

 و تنها تو در كنار باش اي محبوبم

تقدیم به تو که بهترینی

لحظهء ديدار نزديک است
باز من ديوانه و مستم
باز می لرزد دلم،دستم
باز گويی در جهان ديگری هستم
های! نخراشی به غفلت گونه ام را تيغ
های! نپريشی صفای زلفکم را دست
وآبرويم نريزی دل
لحظهء ديدار نزديک است

دلنوشته

                                          شب است و بغض سنگيني درون قلبم

                                            شب و تاريكي و سياهي

                                          نه نگاه آشنايي ، نه نشاني ، نه اميدي

                                        مردماني سرد و خسته 

                                          همه درگير و شكسته

                                         هر كسي سر به گريبان 

                                          منتظر از سر حرمان  

                                          تا كه نوري و شهابي 

                                         بشكند جاده ي شب را  

                                         من به اميد تو هستم  به كناري بنشستم

                                         تا رهم راه نمايي

                                          در اين بند گشايي 

                                         تو كه مولا و عزيزي 

                                         تو كه هم بنده نوازي

                                         من  عاشق من شيدا به درت تكيه بدادم

                                          توي مولا توي سروباز كن اين در بسته

                                          من كه با نام تو مستم 

                                          مست سوداي الستم

                                          جامه ي عشق قبايم 

                                         نام تو روح لقايم                  

                                          من سودا زده را باز ببخشا و رهم ده 

                                        من غلام و تو كريمي 

                                        تو شهي شاه نشيني

                                         تو نسيمي تو بهاري

                                         تو همان روح لطيفي 

                                       بنگر بر من خسته 

                                        دست من سوي كريمت 

                                        چشم من روي رحيمت               

                                        لب من نام حبيبت

                                          دستهايم پر احساس گناه است

                                         تو ببخشاي و كرم كن 

                                       كه تويي رحمت بي واسطه و پر زه لطافت

                                         از سر درد به سوي تو دويدم 

                                        دل ويران شده از غير بريدم

                                        به تمناي رسيدن من به سوي تو پريدم 

                                        من كه جز نام تو در اين دل بيچاره نديدم

                                          تو بيا از سر احسان 

                                         نظر لطف به ما كن